Aparaty tego typu są najprostszymi konstrukcjami wśród aparatów fotograficznych. Dawniej budowane jako sztywne skrzynki z umieszczonymi w przedniej ściance prostymi obiektywami o otworze względnym 1:8,8 lub 1:11, wyposażone w migawkę o czasie naświetlania około 1/30 sekundy i czas B. Do kadrowania wykorzystywano celowniki lustrzane. W późniejszym okresie aparaty te przybrały kształty podobne do aparatów małoobrazkowych.
Cechą charakterystyczną tego rodzaju aparatów jest brak lustra, matówki i pryzmatu pentagonalnego. Obserwacja fotografowanego obiektu odbywa się nie przez obiektyw lecz przez celownik umieszczony powyżej niego. W tej grupie znajdziemy zarówno aparaty, gdzie ostrość ustawia się "na oko" lub według skali metrycznej na obiektywie jak i aparaty ze sprzężonym dalmierzem.
Cechą charakterystyczną tego typu jest skórzany miech łączący korpus aparatu z czołówką. Czołówka umieszczona jest na rozpórkach lub sankach ustawiających ją w położeniu gotowym do wykonania zdjęcia. W aparatach tych stosowane są obiektywy z migawkami typu Compur lub Prontor.W starszych modelach kadrowanie i ustawianie ostrości na matówce wymienianej w momencie wykonywania zdjęcia na kasetę z błoną; w późniejszych modelach stosowano celowniki ramkowe, lustrzane typu Brillant, lub lunetkowe; nastawianie ostrości odbywa się za pomocą dźwigni umieszczonej na bieżni aparatu lub poprzez ustawianie pierścienia ze skalą metryczną. Aparaty tego typu praktycznie wyszły już z użycia.
Głównym wyróżnikiem tych apartów jest wyposażenie układu celowniczego w lustro i matówkę lub pryzmat pentagonalny. Aparaty tego typu są obecnie najbardziej powszechnymi obok aparatów kompaktowych.
Budowa aparatu lustrzanego dwuobiektywowego charakteryzuje się zwartą, sztywną konstrukcją; oddzieleniem części zdjęciowej aparatu od części celowniczej, dając konstrukcję o prostszej a przy tym mniej zawodnej budowie (odpada problem precyzyjnej i skomplikowanej synchronizacji migawki z ruchomym lustrem, obiektyw celowniczy dający jasny ostry obraz na matówce).
